Kappo – Mascot เด็กหลง และก้นชายหนุ่ม
posted on 30 Oct 2010 12:41 by thebeaglesจริงๆไปงานนี้ ตั้งแต่วันที่ 10 (ดองไว้นานจนเค็มได้ที่ =_=;) แต่ยังไม่ได้ฤกษ์มาเขียนซะที วันนี้หลังจากเคลียร์อะไรๆเสร็จเลยรีบมานั่งเขียนไว้ ก่อนที่จะลืมไปซะหมด
เทศกาล Kappo จัดขึ้นวันที่ 10 เดือน 10 ตั้งแต่เที่ยงถึงสี่โมงเย็น รู้สึกว่าปีนี้จะจัดเป็นปีที่ 3 แล้ว โดยจะปิดถนนเส้นหลักของโอซากาเป็นความยาวประมาณ 2 กิโลเมตร ให้ร้านรวงได้จับจอง มีการแสดงของศิลปินอิสระต่างๆ เหมือนถนนคนเดินบ้านเรานั่นเอง
เนื่องจากกลัวคนเยอะและไม่มีที่จอด เราจึงต้องจอดรถ(สองล้อ)ของเรา ไว้แถวอุเมดะ แล้วเดินไป (จริงๆมันไกลนะ แต่อยู่ที่นี่ เดินแค่นี้สบายมาก) เดินไปแวะถ่ายรูปไป พอใกล้ๆเริ่มเห็นคนเยอะ แน่ใจได้ว่ามาถูกทางแล้ว
ขนาดมาเร็ว คนยังเริ่มเยอะแล้ว
มาทันพิธีเปิดพอดี แต่ถึงมาทันก็ฟังไม่ออก ว่าเขาพูดอะไรกัน @_@;
อันนี้เป็นซุ้มข้อมูล และแจกเอกสารเกี่ยวกับงานนี้
ตามทางจะมีซุ้มกิจกรรมสำหรับเด็กตั้งไว้เป็นระยะๆ พร้อมมี Mascot หลากหลาย ไว้คอยหลอกล่อ พร้อมดูดเงินจากกระเป๋าพ่อแม่เจ้าหนูพวกนั้น
มีนักดนตรีอิสระมาเล่น เท่าที่เห็น เล่นดีและมีเอกลักษณ์ของตัวเองหลายวงมาก พวกนี้ส่วนใหญ่ ไม่ได้เปิดหมวก แต่จะเอาซีดีที่อัดเอง มาวางจำหน่ายด้วย หลายๆวงนึกว่ามืออาชีพซะอีก
เจ้าหน้าที่ประจำงานนี้ เท่าที่เห็นจะมีอยู่สองหน่วย หน่วยหนึ่งใส่ชุดสีฟ้า กับอีกหน่วยหนึ่งแต่งคล้ายๆเครื่องแบบชุดลูกเสือ แต่ลูกเสือกลุ่มนี้ อายุรวมกันแล้ว ท่าจะหลายพันปี ไม่แน่ใจว่าเกิดเรื่องจริงๆ ลุงๆจะไหวกันไหม
เดินเลยมาอีกหน่อย เห็นญี่ปุ่นมุงกันเยอะมาก เลยพยามยามเบียดเข้าไปดูว่าเขามุงอะไรกัน
เลยได้เจอกับชายหนุ่มในชุดซูโม่ ยืนโชว์ก้นกันเกือบสิบคน โดยจะให้เด็กๆมาลองเล่นซูโม่แบบเล่นๆกับนักซูโม่เหล่านี้
อยากรู้จังว่าหนุ่มๆเหล่านี้จะรู้สึกเขินอายมั่งหรือเปล่า ที่ต้องมาแต่งตัวแบบนี้กลางคน ที่มีคนหลายหมื่นเดินไปเดินมา @_@;;
ตรงนี้ดูได้รับกระแสตอบรับดีมาก ไม่ใจว่าเพราะมันสนุก หรือป้าๆมาดูก้นหนุ่มๆกัน
ถัดมาเหมือนจะเป็นรูปปั้นล้อเลียนใครบางคน คนถ่ายรูปเยอะมาก แต่เราดันไม่รู้จักซะงั้น
หนูน้อยหน้าเด็ก แต่หนวดเฟิ้มในชุดนักอวกาศ
แล้วอยู่ดีๆฝนก็ตกลงมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งๆที่แดดออกเปรี้ยงๆ เราจึงจำเป็นต้องไปหลบในตึกชั่วคราว พอเดินออกมาจากตึก เจอเจ้านี้นอนแอ้งแม้งอยู่หน้าประตู แอบตกใจไปนิดนึง
มารู้ตอนหลังมาเจ้าหน้าที่เขาขนเข้ามาหลบฝนข้างใน ส่วนรูปปั้นหัวคน 3 คน พอฝนตก ก็ต้องรีบมาเช็ดให้แห้งกันยกใหญ่
ชมรมรักบี้ของมหาวิทยาลัยก็มาด้วย
เขามีแต่เด็กๆไปเล่นกัน แต่เจ๊คนนี้ดันเกิดอยากเล่น แล้วเจ๊เธอกรี๊ดเสียงดังกว่าเด็กอีก...
เดินไปจนเกือบสุดงาน หันไปเห็นเด็กน้อยคนนึง ยืนร้องไห้อยู่ หลังจากยืนดูอยู่พักนึงแล้วมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่ด้วย (จริงๆมัวแต่นึกภาษาญี่ปุ่นอยู่ว่า กรูจะคุยกับเด็กว่าไงดี)
เลยเดินเข้าไปถาม “ままは？” ประมาณ แม่อยู่ไหนละหนู
ที่นี่เด็กยิ่งร้องไห้ใหญ่ ลนเลยตู =_=; แล้วก็เอาแต่พูดว่า “ぱぱ行った、ぱぱ行った” ปะป๋าไปแล้ว อะไรแบบนี้
มองซ้ายมองขวา เอาไงดีหว่าตรู เด็กก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งใหญ่
สุดท้ายเลยพาเด็ก เดินไปหาเจ้าหน้าที่ในชุดฟ้า ตอนแรกเจ๊เธอก็ดันนึกว่าเป็นลูกเรา ไอ้เราก็ดันนึกคำไม่ออก เรียนมาแล้วแท้ๆ ซักพักเจ๊คงสงสัย เลยถามว่า” 迷子？” เลยถึงบางอ้อ รีบพยักหน้างึกๆ
รออยู่ซักพัก คุณพ่อเจ้าหนูก็เดินกลับมาพอดี ก่อนเดินไปหันมาขอบคุณใหญ่ เลยแชะรูปมารูปนึง
สี่โมงแล้ว ร้านรวงเริ่มเก็บกัน เพราะต้องรีบเปิดถนนให้รถกลับมาวิ่งเหมือนเดิม
ขอปิดท้ายด้วย ภาพ Cosplay ของหนุ่มๆกลุ่มหนึ่งในงาน.....ไม่แน่ใจว่าจะดึงดูดเด็กได้ไหม
